Main Menu

Aktualiteit

Italiaanse schande

  Het is een schande wat er in Italië gebeurt, in velerlei opzichten. Een premier, die gedurende een groot aantal jaren vrijwel de gehele wetgeving, met instemming van het parlement, heeft gemodelleerd op zijn eigen persoonlijke omstandigheden, die op zijn minst als verdacht moeten worden aangemerkt, en nu de grondwet wil wijzigen zodat hij meer bevoegdheden (macht) krijgt dan de president van de republiek. Een paus die zelden zijn huis verlaat en regeert als een absoluut heerser, los van de wereld en wat haar beroert, en daarmee waarschijnlijk onherstelbare schade toebrengt aan (wat in mijn jeugd heette) de strijdende kerk, d.w.z. het gelovige volk, voor wie die strijd wel erg  moeilijk wordt. Nota bene, de heilige Duitse Herder heeft zich onvergenoegd betoond over de wijze waarop zijn landgenote Bondskanselier Merkel het woord tot hem heeft durven richten! Hoe krijg je het voor elkaar!

En dat alles met de instemming van de meerderheid van de Italiaanse bevolking, die nooit iets heeft opgehad met het gezag van de overheid, behalve dan met dat van de paus, maar ook daar weten ze mee om te gaan: nelle difficoltà occorre arrangiarsi - als je een probleem hebt, moet je je eruit rommelen; de lijfspreuk, vrees ik, niet alleen van Berlusconi (de man die in de jaren '80 samen met zijn zwangere vrouw besloot tot de abortus van een 6 maanden oude foetus die gehandicapt bleek te zijn), maar van een groot deel van de Italiaanse mannen, die overigens allemaal een kleine Berlusconi zijn en graag écht in zijn voetsporen zouden willen treden.

Terrorisme

  "Het puntje van een snelle pen is 't felste wapen dat ik ken" zoiets ongeveer zei Vader Cats enkele eeuwen geleden.

Hieraan moest ik denken toen ik de column van Hans Gosliga in Trouw van 31 januari las (dezelfde uit het vorige stukje), waarin hij over Geert Wilders het volgende schrijft:
"In zijn strijd tegen wat hij noemt de 'islamisering' zoekt hij (...) voortdurend de grenzen van het toelaatbare op. Tegelijk hanteert hij de uitingsvrijheid als middel om zijn politieke opponenten te gijzelen in hun democratisch fatsoen (...). Welbeschouwd past Wilders een asymmetrische strijdwijze toe, die zijn tegenstanders steeds weer in verwarring brengt."

Nogmaals Verhagen en wat meer

Nogmaals Verhagen, maar ook nog wat andere dingen


  Al 
eerder sprak ik mijn verontwaardiging uit over het feit dat onze minister van buitenlandse zaken het niet nodig vindt om de Verenigde Staten de helpende hand toe te steken bij de uitvoering van de sluiting van Guantánamo Bay. Jazeker, ook vanavond weer hoorde en zag ik hem allerlei "lege huls" beloften doen door steun bij een rechtvaardige berechting, in overeenstemming met de mensenrechten, toe te zeggen, maar in mijn ogen droop de hypocrisie er vanaf.
Naast mijn standpunt, dat voortkomt uit - laat ik maar zeggen - sociale overwegingen, plaatst Luuk Middelaar vandaag in zijn column in de NRC een zeer praktische reden om de Verenigde Staten wèl tegemoet te komen. Hij schrijft:

De vrouw weer slachtoffer?

  Op 21 januari trof Miriam onderstaande ingezonden brief aan in Trouw, geschreven door Jose Samson te Amsterdam;

"Prinses Máxima was keurig gekleed in mantelpak en met hoed toen zij de moskee in Aboe Dhabi bezocht, maar ze moest toch een zwarte doek over haar hoofd en een lang zwart gewaad over haar mantelpak. Prins Willem Alexander mocht wel in pak en hoefde niet in een lang wit gewaad, zoals mannen daar dragen. Over discriminatie gesproken! Natuurlijk weer de vrouw die moet volgen. Jammer dat Máxima niet weigerde. Hoever gaan we hierin mee? Kunnen wij echt geen nee zeggen en moeten we alles accepteren?"