Main Menu

Aktualiteit

Verkeersslachtoffers

  Onwil om die verkeersdoden tegen te gaan

In de NRC van vandaag, 20 maart 2012, staat een ingezonden stuk van Karel Dubbink onder bovenstaande titel. De heer Dubbink is de vader van een in maart 2002 door een dronken rijder doodgereden zoon; bij hetzelfde misdrijf werd de vriendin van zijn zoon gedood.

Het stuk is één grote en terechte aanklacht tegen onze overheid, die blijkt geeft van bovenvermelde onwil.

Naast vele voorbeelden van die onwil vond ik het meest schokkend het volgende deel:

Aartsbisschop Eijk

  Een kersverse kardinaal

Aartsbisschop Eijk - straks kardinaal en als zodanig zowel stemgerechtigd voor een nieuwe paus en zelfs zèlf een (niet meer dan formeel-theoretische) kandidaat voor die functie, waarvoor God (niet de zijne!) ons overigens moge behoeden - is samen met zijn kompaan Mutsaers uit Den Bosch bezig de mensen, die werkelijk betrokken zijn bij hun geloof en merkwaardigerwijs ook nog bij het instituut, nog verder van zich te vervreemden.

Een pastoraal werker, die zich verwaardigd heeft te preken en het Onze Vader hardop mee te bidden, wordt ontslagen, want wat hij deed, is tegen de regeltjes! Alleen de zéér rechtgelovigen, overeenkomstig Eijks criteria dan, mogen zich nog lid van het instituut noemen; dit instituut verwordt op die manier in rap tempo tot een sekte, althans hier in Nederland, en ik ben ervan overtuigd dat dat niet is wat Jezus van Nazareth indertijd heeft bedoeld.

Evenzeer ben ik ervan overtuigd dat de "slachtoffers" van Eijks en Mutsaers' optreden méér van die Jezus en zijn revival hebben begrepen dan beide voornoemde fundamentalisten (een categorie lieden die - zoals Paul Scheffer zei - altijd respect eist, maar het nooit geeft).

Perspectief?

  Al eerder (23 februari 2009) heb ik het gehad over de eindige levensduur van beschavingen/culturen: ik durfde de stelling aan dat thans de Westerse
beschaving/cultuur, zoals wij die nu kennen, aan de beurt is. Ben Knapen (NRC, 28 oktober 2009) bleek er ongeveer hetzelfde over te denken
("Want kan het Westen zich werkelijk voorstellen dat het niet meer blijft wat het eeuwen was, namelijk centrum van de wereld?").

Nogmaals: kritiek op Israël

  Japan ligt achter ons en dus wordt het tijd weer eens iets aan de andere actualiteit te doen. Tijdens onze afwezigheid blijkt Herman van Praag, psychiater en emeritus hoogleraar, zo te zien gevierd (in zijn vak wel te verstaan!), een artikel in dagblad Trouw te hebben gepubliceerd, dat ik inmiddels geheel heb gelezen, inclusief de tot dusverre 82 reacties daarop. 

Van Praag maakt zich in mijn opvatting schuldig aan iets, wat ik al eerder heb veroordeeld (zie de laatste zin hier), nl. het definiëren van kritiek op de staat Israël als antisemitisme - door hem om semantische redenen herdoopt tot Jodenhaat, zodat hij in het vervolg van het artikel consequent de term “haat” kan gebruiken, want dat doet het altijd beter.

Afgezien van de geschiedenis die hij inleidend schetst, waarmee ik het in grote lijnen wel eens kan zijn, vliegt hij verderop in het artikel glorieus uit de bocht. Hij beargumenteert de gelijkstelling van kritiek op Israël met antisemitisme met de volgende wat warrige redenering: